onsdag 24. oktober 2012

25 gode veker

Jauda, det hompa og går. Framover. Heldigvis for det. Magen har vore der i 25 veker no. Det er ein bitte liten sjanse for at babyen overlever viss den kjem ut. Noko som er betryggande sjølvsagt. Eg leste ein stad at dersom fødselen skulle byrje no vert alt som gjerast kan gjort for at lisjetassen skal klare seg. Godt å vere komt over den tida der det ville blitt reikna som ein seinabort. Kan ikkje tenke meg noko verre. Å ha gått med babyen i magen over halve tida også, dersom det skulle gå gale, så vert det reikna som ein seinabort. Fyttekatta!

I natt har eg hatt cirka 200 000 kynnara så merka godt at eg tåle lite gitt. Blei ikkje mykje soving. Like mykje på grunn av ein fireåring som vakna med jamne mellomrom og gret etter mamma og ein baby i magen som hadde teknoparty. Eg fekk ein kommentar frå min bror i dag, barnlaus vel og merke, "ja, det er no sjølvvalgt." He he he... Eg svarte berre at ja, det er no det, for det er jo sant. Men inni meg lo eg ganske høgt og noterte med store bokstavar: "NB! HUGS Å BRUKE DENNE KOMMENTAREN NÅR RETTE VEDKOMMANDE FÅR BORN SJØLV!..." Hi hi... Deilig å ha på lager, kjenner eg.
Eg får jo sove etter at gærningane er vekk på jobb og i barnehage om morgonen så det går jo fint det. Då har eg meir medfølelse for han eg er gift med som stort sett gjer alt for tida. Eg passar at babyen  held seg i magen og han passar på alt anna. Grei fordeling. Og sånn må det nesten vere.

Etter at fødeavdelinga vart lagt ned på Eid så er det no koma ei såkalla "God start-eining". Eg må seie at for å vere det nest beste så er dette veldig bra. Der er alltid ei jordmor på vakt, slik at sånne som meg som har rier og styr i tide og utide kan få komme inn for ein sjekk. Føles innmari trygt, må eg seie. Har allereie vore på eit kveldsbesøk der inne og det var så godt å sleppe å reise så langt! I tillegg får ein ha barseltida der og svangerskapskontroll. Kjempe! Det er utrulig godt å vite! Hadde vore noko anna om eg  måtte reise til Volda eller Førde kvar gong eg fryktar fødsel. Slitsomt berre å tenke på. Så er det no noko med dei søte jordmødrene som jobbar der inne då. Godt å møte noko som kjenner deg og historia di. Nei, eg må seie eg føler meg skikkeleg godt passa på denne gongen her.

Mor og kula i uniformen... Den varme, deilige Sirri-jakka i færøyisk ull er rett og slett fantastisk! 


Tida går innmari fort også. Mykje besøk og kos med ungan. Er ikkje akkurat det same med ruging no som då eg gjekk med fyrstemann og kun hadde meg sjøl å tenke på. Men syns jo det er kjekkare no! Det rosa teppet er ferdig og i tillegg har eg fått strikka litt anna småplukk. Vottar til Minsta foreksempel. Hu hei hvor det går!

Vottar str 1-2 år. Strikka i dobbel 2-tråds nøstegarn i eitt stykke og sydd saman etterpå.